Naar aanleiding van het artikel De spirituele revolutie, kreeg ik de volgende vraag van een lezeres:

"Je zegt van uit het kamp te stappen.

Bedoel je dan toeschouwer worden en niets doen, alles gewoon laten gebeuren?"

Dit is een heel terechte vraag.  Daarom deel ik hier het antwoord dat ik haar schreef.

Pin It

 

Een vriendin schreef mij in een moment van ontmoediging:  “ … het leven is het leven niet meer … ”

Heel spontaan antwoordde ik haar: “Het leven is nog altijd het leven.”

Terwijl ik dit schreef, leek het alsof ik door een dikke mist keek.  Ik zag iets, maar kon niet onderscheiden wat het was.

Pin It

 

In het begin dachten we allen dat er werkelijk een pandemie was.  Dat werd ons verteld vanuit de overheid.  Politici die door ons, het volk, worden betaald om hun job zo goed mogelijk te doen.  Zij zijn de werknemers van jou, van mij en van iedereen.

Ondertussen, al weten we dat het virus zo goed als inactief is, krijgen we meer en meer verplichtingen opgelegd waardoor we minder en minder vrij zijn.

Waarom?

Pin It

 

Er ontstaat een schisma binnen onze maatschappij.
Aan de ene kant hebben we de mensen die rotsvast geloven wat de regering zegt, en met overtuiging de maatregelen volgen.
Aan de andere kant hebben we diegenen die zich vragen stellen bij hetgeen gebeurt.

Ik vraag jou om nu uit het kamp te stappen waarin je bent.

Pin It

 

Meestal denk je dat je bewust en rationeel een beslissing neemt, maar het is je onderbewuste en je emoties die het roer in handen hebben, en je keuzes bepalen.

Moest je werkelijk rationeel een beslissing nemen, hoe komt het dan dat je je steeds pijn doet in de liefde?
Waarom kom je steeds dezelfde type mensen tegen die eigenlijk niet gezond zijn voor je tere hart?

Pin It